Naar de stad ?

Naar de stad ?

28 februari - Marjolein Tiemens

Meer dan twintig jaar geleden was ik met een groepsreis naar Zimbabwe en Botswana. We hebben daar schitterende safaritochten gemaakt, zowel lopend als met de jeep. Het was indrukwekkend om zoveel wild, olifanten, giraffen, zebra’s, impala’s en zelfs leeuwen op een steenworp afstand te zien. Dat vergeet ik me leven lang niet meer.

Respect

Spannend was het soms ook, zoals kanovaren op de Zambezi. Het lijkt allemaal heel idyllisch, maar je moest je er wel goed van bewust zijn dat je je begeeft in het domein van de krokodillen en nijlpaarden. De gids vertelde ons dat we met de peddel op de kano moesten tikken als we een bocht om waren gekomen. Dan wisten de nijlpaarden dat we eraan kwamen. En nieuwsgierig als zij zijn komen ze dan met hun kop boven water. Zo konden wij er met een grote boog omheen varen. Je zou er toch niet aan moeten denken dat een nijlpaard omhoogkomt net als jij daar boven vaart. Ik moet zeggen dat ik tijdens deze reis een enorm respect heb gekregen voor de gidsen met wie wij meegingen. Ze waren één met de omgeving en kenden het gedrag van de dieren door en door.

Ander Afrika

Ik ben me er terdege van bewust dat je als toerist een heel ander Afrika ziet en ervaart dan de inwoners. Op de kleine marktjes hadden we wel een klein beetje contact met de lokale bevolking. Dat was echter niet meer dan dat we bij hun kleine avocado’s, banaantjes en brood kochten voor onze picknick. Het levensverhaal achter die producten zie je niet als toerist. Hoeveel moeite is er gedaan om die producten te telen? Hoeveel monden moeten gevoed worden van de verkoop? Blijft er nog geld over om de kinderen naar school te laten gaan?

Naar de stad?

Ik kan me voorstellen dat het leven op het Afrikaanse platteland niet makkelijk is. Landbouw bedrijven wordt door de klimaatverandering steeds onzekerder. Er is weinig werk. De gezondheidzorg is vaak minimaal en de distributie van medicijnen is lastig. Je moet er uren voor lopen. Dan lonkt de stad, in de hoop daar een beter leven op te bouwen. Dan blijkt vaak dat ook daar geen of weinig werk is. En daar sta je dan, zonder je vertrouwde sociale contacten, zonder middelen van bestaan. Het is niet zo gek dat je hierdoor de structuur van je leven kwijtraakt en afglijdt naar een doelloos en nutteloos bestaan.

Omzien naar

Ik kan me indenken dat het dan allemaal niet meer uitmaakt als je denkt dat je toch dood gaat, omdat je met hiv besmet bent. Dat je daarom niet meer goed zorgt voor je eigen lichaam. En dan komt er misschien wel opeens een zuster van de Heiligen Harten van Jezus en Maria die jou komt verzorgen en je ziet als mens. Die jou een hart onder riem steekt en laat zien dat het leven ook voor jou waardevol kan zijn. Wat moet dat een opluchting zijn. En wat mooi dat wij daar via de vastenactie aan bij kunnen en mogen dragen.

Marjolein Tiemens-Hulscher