Gastdocente Anneke Donkers vertelt

 

 

 

 

 

 


Naast haar werk als jobcoach bij een grote landelijke kruidenier zet Anneke Donkers (51) zich in als gastdocent voor de Vastenactie Scholentour. Ze vertelt over haar ervaringen.

Wanneer kwam je met Vastenactie in aanraking?

‘Van oudsher maakte Vastenactie al deel uit van mijn katholieke opvoeding, het is altijd een vaste waarde gebleven. In 2005 ben ik lid geworden van de MOV-groep in mijn parochie in Wormerveer.’

Waarom ben je gastlessen gaan geven?

‘Naast het reguliere vrijwilligerswerk heb ik acht jaar in de adviesraad gezeten van Vastenactie. Op een bepaald moment werd me gevraagd of ik gastdocent wilde worden en dat leek me leuk om te doen. Vorig jaar heb ik de eerste lessen gegeven, aan alle groepen op een basisschool in Krommenie.’

Hoe heb je dat ervaren?

‘Ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel spannend vond, vooral vooraf. Je komt toch ineens voor een klas met kinderen te staan. Maar ik vond het fijn om te doen. Na afloop ging ik moe maar blij en ontspannen naar huis. Het heeft me wel geraakt hoe de kinderen in verwondering kunnen kijken en luisteren. Je ziet die koppies nadenken. Ik vond het mooi om te zien hoe betrokken ze omgingen met wat ik ze vertelde, ook de kleintjes, en ook hoe ze zich op allerlei manieren hadden ingezet voor de actie.’

Wat kwam je de kinderen vertellen?

‘De groepen waren door hun leerkrachten al goed voorbereid. Met behulp van het mooie informatiepakket van Vastenactie heb ik ze verteld over het project. De actie is voor mij de basis, die heb ik als kapstok gebruikt om met de kinderen in gesprek te gaan. Over hoe we omgaan met zorg voor een ander en wat ze zelf kunnen doen. Ze bekijken de wereld met een frisse blik en komen vaak met praktische vragen.’

Welke tips heb je voor toekomstige gastdocenten?

‘Doe het gewoon. De spanning vooraf is er wel, maar de reacties van de kinderen maken het echt de moeite waard. Je kunt keuzes maken uit het lesmateriaal en zelf accenten leggen. Luister goed naar de kinderen en ga met ze in gesprek, dan komen de verhalen vanzelf.’